Η ΤΕΛΕΥΤΑΙΑ ΕΚΔΡΟΜΗ ΤΗΣ ΧΡΟΝΙΑΣ/ ΟΠΩΣ ΠΑΝΤΑ

Το σαββατοκύριακο 21-22 Νοεμβρίου 2015 έγινε μία ακόμα εκδρομή του Συλλόγου. Στην αρχή προοριζόταν για μονοήμερη αλλά μετά από απαίτηση των περισσότερων συμμετεχόντων, αποφασίστηκε να γίνει διήμερη. Κι έτσι, η τελευταία εκδρομή της χρονιάς, εξελίχθηκε σε μια δεύτερη σούπερ-εκδρομή.

Ξεκινήσαμε ορεξάτοι (όπως πάντα), από την Ομόνοια (όπως πάντα), και σύντομα, τα κεράσματα, τα τραγούδια και οι «ανακοινώσεις», έπεφταν βροχή, όπως πάντα!

Αυτή τη φορά κάναμε το γύρο της Λίμνης Τριχωνίδας, της μεγαλύτερης λίμνης της Ελλάδας. Το ξέρατε; Εγώ όχι! 75 χιλιόμετρα η περιμετρική διαδρομή! Συναντήσαμε μικρά χωριά  περιποιημένα, και βουνά δασωμένα από τους πρόποδες μέχρι την κορφή τους.

Η περιοχή της Αιτωλίας, όπου κάναμε τη βόλτα αυτή, ήταν η περιοχή της Αιτωλικής Συμπολιτείας της αρχαίας εποχής. Μια συμπολιτεία που σε πολλά θύμιζε την σημερινή Ελβετία, ή την Ευρωπαϊκή Ένωση. Κοινό νόμισμα, κοινές αποφάσεις, άρχοντες εκλεγμένοι από το λαό, με ίσες υποχρεώσεις και δικαιώματα. Είπαμε, σε πολλά, όχι σε όλα: η Αιτωλική Συμπολιτεία ήταν απείρως  δημοκρατικότερη της Ε.Ε.….

Επίσης, ήταν  η πατρίδα του Κοσμά του Αιτωλού, μεγάλου Δασκάλου της Εκκλησίας του οποίου τη μονή επισκεφθήκαμε την δεύτερη μέρα της εκδρομής.

Στην εκδρομή αυτή την τιμητική τους είχαν οι ελιές. Απέραντες εκτάσεις από ελιές, φορτωμένες τον ευλογημένο καρπό, μεστωμένο από τον καλοκαιριάτικο ήλιο. Λιόπανα απλωμένα, εργάτες που μάζευαν ελιές, η εποχιακή μυσταγωγία της ελληνικής υπαίθρου ξετυλιγόταν μπροστά μας όλο αυτό το διήμερο.

Ο καιρός, παρά τις δυσοίωνες προβλέψεις της μετεωρολογικής υπηρεσίας, ήταν σύμμαχός μας. Ταξιδεύαμε με συννεφιά η οποία κάθε τόσο διαλυόταν από ένα λαμπρό ήλιο τον οποίο στη συνέχεια ξανασκέπαζε. Κι ένα περίεργο (και σωτήριο) φαινόμενο: Όταν έβρεχε, βρισκόμασταν είτε μέσα στο πούλμαν, είτε σε καφετέριες και εστιατόρια. Μόλις βγαίναμε στο ύπαιθρο, η βροχή σταματούσε! «Είμαστε καλοί ανθρώποι, γι΄αυτό», σχολίασε μια από τις κυρίες.

Αυτό το φαινόμενο όμως, μας επέτρεψε να κάνουμε με σχετική άνεση και τις προγραμματισμένες επισκέψεις μας στα μοναστήρια του Αη-Συμιού (Αγίου Συμεών), του Κοσμά του Αιτωλού και της Αγίας Παρασκευής.  Χωμένα και τα τρία στα βουνά, σε περιοχές με μπόλικη βλάστηση που αυτή την εποχή έχει άλλη ομορφιά και χάρη. Η μυρωδιά του βρεγμένου χώματος, το στρώμα από βρεγμένα φύλλα στο έδαφος, ανάδιναν μια γλυκιά μελαγχολία που σε γέμιζε γαλήνη και ηρεμία.

Ο δρόμος, άλλοτε ακολουθούσε την ακτογραμμή της λίμνης, κι άλλοτε ανέβαινε πάνω στα βουνά.

Το πρώτο μεσημέρι, κάνοντας τη μισή από την περιμετρική διαδρομή της λίμνης, φάγαμε στην Τουρλίδα, σε μια παραλιακή ταβέρνα που βρισκόταν στην άκρη μιας μακριάς λουρίδας γης μέσα στη Λιμνοθάλασσα του Μεσολογγίου.

Συνεχίσαμε την υπόλοιπη διαδρομή μέχρι το ξενοδοχείο, περνώντας από τα χωριά Σιταρόλα, Καψοράχη, Γραμματικού και Ματαράγκα.

Απογευματάκι, με τον ήλιο να τρυπάει τα σύννεφα και να δημιουργεί απίστευτα παιχνίδια στον ουρανό και φωτοσκιάσεις στην  επιφάνεια της λίμνης, φτάσαμε στο ξενοδοχείο μας, στην είσοδο του Πετροχωρίου.

Σε εξαιρετική θέση, με καταπληκτική θέα, το ξενοδοχείο ΑΛΘΑΙΑ μας υποδέχτηκε ντυμένο στα Χριστουγεννιάτικα, πράγμα που ευχαρίστησε τους πάντες.

Η θέα μας σκλάβωσε όλους. Κάποιοι που είχανε αποφασίσει να περπατήσουν μέχρι το γειτονικό χωριό για να ξεμουδιάσουν από την διαδρομή με το πούλμαν, ξέχασαν αποφάσεις και σχέδια μπροστά στο υπέροχο θέαμα της λίμνης που απλωνόταν κάτω από τα πόδια μας, ήρεμη και γαλάζια. Με καφεδάκι και κουβεντούλα πέρασε το απόγευμα και όλοι πήγαν να ετοιμαστούν για το δείπνο.

Φάγαμε καλά, ήπιαμε καλύτερα και χορέψαμε περίκαλα! Το χριστουγεννιάτικο δέντρο, τα πανέμορφα χριστουγεννιάτικα στολίδια, τα αναμμένα τζάκια, η ζεστή υποδοχή των ιδιοκτητών και του προσωπικού, έδωσαν ένα γιορτινό χαρακτήρα στο βραδινό μας γεύμα. Μπορεί να μην είχε τόσο χορό όσο άλλες φορές, αλλά είχε τέτοια άνετη και ζεστή ατμόσφαιρα που, πιστεύω, ήταν μια από τις ωραιότερες βραδιές που έχουμε περάσει στις εκδρομές μας.

Την άλλη μέρα, μετά από ένα πολύ πλούσιο πρωινό με την πρωινή θέα της Τριχωνίδας, ξεκινήσαμε για να ολοκληρώσουμε το γύρο της λίμνης.

Αρχίσαμε από το Μέγα Δένδρο, γενέτειρα του Κοσμά του Αιτωλού και εκκλησιαστήκαμε στο μοναστήρι του Αγίου. Μετά πήγαμε στο χωριό Μάνδρα όπου και το μοναστήρι της Αγίας Παρασκευής. Εκεί, μέσα στην κατανυκτική ατμόσφαιρα της μικρής εκκλησίας, ακούσαμε την ιστορία της περιοχής από τον…..****, επισκεφθήκαμε την μακέτα του Κρυφού Σχολειού που έχει επιμεληθεί ο τοπικός σύλλογος στα υπόγεια της μονής, και ξεκουραστήκαμε στο απλόχωρο αρχονταρίκι.

Επόμενη στάση το Θέρμο. Μεγαλοχώρι, για την ακρίβεια η έδρα της αρχαίας Αιτωλικής Συμπολιτείας. Όμορφο, πετρόχτιστο χωριό, με μια ωραία πλατεία γεμάτη πανύψηλα πλατάνια και νερά. Υποθέτω το καλοκαίρι θα είναι όαση δροσιάς.

Εδώ όμως, στο Θέρμο, για πρώτη-κατάπρωτη φορά, ο Σύλλογος διχάστηκε!! Ο λόγος; Ο κατά γενική ομολογία καλύτερος πατσάς της περιοχής!! Οι δύο ομάδες, οι αμετανόητοι οπαδοί του πατσά και αυτοί του καφέ σκόρπισαν. 45 λεπτά αργότερα, ξανασμίξαμε, οι μεν κατευχαριστημένοι από τον πατσά, οι δε ξεχαρμανιασμένοι από καφέ και τσιγάρο!

Η διαδρομή συνεχίστηκε ανάμεσα σε ωραία τοπία, ώσπου φτάσαμε στην παραλία της λίμνης, στο χωριό Μυρτιά. Η βροχή σταμάτησε μόλις φτάσαμε στο χωριό, οπότε κάναμε μια μικρή βόλτα στην παραλία και καταλήξαμε σε μια ταβέρνα για μεσημεριανό.

Χορτασμένοι από όμορφες εικόνες, καλό φαϊ και καλή παρέα, πήραμε το δρόμο της επιστροφής.

Η τελευταία εκδρομή της χρονιάς, έχοντας στεφθεί από πλήρη επιτυχία χάρις στις άοκνες προσπάθειες της Ελένης Πανώριου, έφτασε στο τέλος της στις 8 το βράδυ, στην Ομόνοια.  Όπως πάντα….

                                                                                                                                                Ρένια Κυδωνιέως